ZZP Olé

Even mijn frustraties uiten.

Ongeveer zeven maanden ben ik het nu: ZZP’er. Hoewel voor veel mensen geldt dat ze uit pure noodzaak voor zichzelf zijn begonnen , was het ZZP-schap voor mij een bewuste keuze. Het idee was dat ik op deze manier voor veel verschillende media veel verschillende verhalen kon schrijven. Dat ik altijd wel ergens terecht kon met mijn idee en dat de vraag of dat idee ook echt uitgewerkt kon worden niet afhing van het vaste format en tone of voice van het medium waar ik op dat moment voor schrijf. Als mijn idee hier niet  past, kan ik er ergens anders mee naartoe.

Dat was het ideaal.

Het probleem ligt niet bij de ideeën – die heb ik genoeg. Het probleem ligt bij het feit dat ik in de tijdschriftenwereld – mijn droomwereld – een nobody ben. Dat is logisch, want ik kom pas net kijken. Maar dat het logisch is, maakt het niet minder stom.

Het gevolg is dat ik nu 24/7 aan het werk ben (of in elk geval dat gevoel heb), talloze mailtjes loop te versturen, amper geld verdien, dat wat ik verdien uitgeef aan treinkaartjes naar en kopjes thee tijdens gesprekken met mede-journalisten en ondertussen voor het eerst in mijn leven slachtoffer ben van ghosting.

Mijn werkplek

Altijd aan het werk

Omdat ik thuis werk, is het voor mij niet mogelijk om uit te klokken, mijn werkplek op vrije dagen niet te zien of tijdens het werken net te doen alsof de stapel was die ligt te wachten er niet is. Maar dat is allemaal niet zo erg. Ik hou ervan om thuis te werken. Wat ik nog wel moet leren, is mijn hoofd uitzetten – vooral ’s nachts.

Het is stressvol om constant te denken dat ik deze maand niet genoeg werk heb om mijn deel van de huur en de boodschappen te betalen. Dus ga ik maar weer verder nadenken – constant aanstaan om alle potentiële verhalen maar niet te missen.

Verjaardag bij mijn oma? Dan moet ik maar even extra met familieleden praten, wie weet kan ik er nog iets uithalen. Feestje bij iemand thuis? Kan ik nog iets schrijven over het feit dat zoveel gasten hier constant seksistische opmerkingen maken? Wandeling door de stad? Goed opletten of me nog iets opvalt.

Hoewel ik wel vrije dagen neem, doet mijn hoofd lekker waar ze zelf zin in heeft. En uitstaan is niet waar ze zin in heeft.

Nou hebben ook mensen in loondienst hier natuurlijk last van, maar bij die mensen hangt hun banksaldo er niet vanaf. Mensen in loondienst krijgen sowieso geld, ook als er een keer een dag geen nuttige actie uit hun vingers komt (ze hebben hoogstens last van een enorm ontevreden baas en collega’s, maar dat is een ander verhaal).

Meer uitgaande mailtjes dan binnenkomende

Als we alle nieuwsbrieven, persberichten en andere automatische mailtjes even negeren, blijft het angstvallig stil in mijn inbox. Mijn map met verzonden berichten daarentegen vloeit over van die eerdergenoemde ideeën die ik met veel zorg en liefde in mooie mailtjes heb gegoten. Zoveel zorg en liefde.

Ja, chefs hebben het ontzettend druk. Ja, hun mailboxes zitten vol mailtjes van journalisten die hun verhalen kwijt willen. Maar zelfs een automatisch mailtje is al beter dan niks. Want die helse stilte, zelfs nadat je nog meerdere keren weer hebt gemaild om te checken of je pitch (waarvan je zeker weet dat ‘ie goed is) is gelezen, is drie keer niks.

En hoewel een aantal van de pitches die ik heb verstuurd vanuit het niets waren (ik had niet eerder contact gehad met de chef in kwestie of iemand anders bij het tijdschrift), was dit lang niet altijd zo. Dus dat is ook niet elke keer een verklaring.

Hoe dan ook: mijn eerste ervaringen als slachtoffer van ghosting dus (of is er alleen sprake van ghosting als er eerst wel gereageerd werd?). En dat op zo’n cruciaal moment en over zo’n cruciaal onderwerp – mijn carrière.

Ik kan geen thee meer zien

(Oké, dat is niet waar. Ik zou niet weten ik moet drinken als ik geen thee meer lustte)

Ondernemen = netwerken. Dus dat probeer ik, deels met hulp van mijn mentor van de NVJ, te doen. En dat gaat goed. Ik heb al met meerdere chefs van verschillende tijdschriften gesproken. Maar de boodschap is wel vaak hetzelfde: we werken vooral met freelancers die we al kennen en krijgen dagelijks heel veel mailtjes van mensen die hetzelfde willen als jij. Zorg in elk geval dat je pitches supergoed zijn en blijf ons mailen.

Ik snap het, ik snap het helemaal. Schrijven voor tijdschriften is de ultieme droom – en echt niet alleen voor mij. Maar dankzij de afgelopen maanden had ik wel even de behoefte om mijn frustraties te uiten. En de beste manier voor mij om dat te doen is door erover te schrijven. Want schrijven is een van de weinige dingen waar ik 100% zeker van ben in mijn leven.

Bij deze heb ik die frustraties geuit. Nu weer door. En weer focussen op de goede dingen van het ZZP-schap.

Delen: