Ze noemden haar De Hulk

Mijn beste vriendin op de middelbare school was sterker dan de jongens in de klas en dat kon natuurlijk niet.

Het schoonheidsideaal voor meisjes is een ingewikkelde kwestie. We moeten met z’n allen aan zoveel eisen voldoen. Waar we vroeger alleen maar mooi hoefden te zijn in de keuken, moeten we nu mooi zijn, mét een goed stel hersens, een stabiele emotionele staat, een goede carrière, heel veel vrienden en vriendinnen en uitzicht op een welvarend gezin..

De druk om mooi te zijn die er op meisjes ligt was al vrij snel zichtbaar toen ik naar de middelbare school ging. Ik was me er niet altijd van bewust, maar ik observeerde en luisterde. Ik zag hoe mijn vriendinnen van de basisschool ineens begonnen met make-up, ik zag hoe alle meisjes zich op dezelfde manier gingen kleden – en ik deed mee-, ik hoorde hoe het meisje dat zich niet kleedde zoals de rest werd uitgemaakt voor de ergste dingen (“Haar moeder zal wel een hoer zijn”), en ik zag hoe de “mooie” meisjes populair waren en de minder “mooie” meisjes veel vaker alleen zaten.

Mijn beste vriendin, het meisje waarmee ik matchende kleren droeg, het meisje waarmee ik elke dag naar school en terug fietste, het meisje waarmee ik alles deelde en die ik zag als familie, was judoka. Elk week trainde ze meerdere keren, elke weekend had ze een wedstrijd, elk weekend won ze een wedstrijd. Als we met gym gingen judoën gooide ze de ene na de andere jongen met gemak tegen de grond. Ik kon het niet helpen: ik was super trots op haar.

Maar helaas, het was – en misschien nog steeds wel – voor tienermeisjes het hoogste doel om een leuke jongen te vinden. En als alle jongens je dan afschrikwekkend vinden, dan heb je een probleem, aldus de jongens.

Ik hoorde hoe de jongens uit de klas over haar praatten. Ze zeiden dat ze haar onaantrekkelijk vonden, dat ze niet dachten dat een jongen haar ooit leuk zou kunnen vinden. Ze schrok hen af. Ze was veel te sterk. Ze noemden haar De Hulk.

Misschien waren ze nooit expliciet en gericht onaardig tegen haar, maar ik denk niet dat ze doorhadden wat de woorden die ze uitten eigenlijk zeiden.

Sterk was voor hun negatief. Meisjes horen niet sterk te zijn. Ze kwam over als iemand die voor zichzelf kon zorgen. En dat zagen ze niet zitten. Meisjes horen jongens nodig te hebben en te bestaan om hen te pleasen. Ze hoorde dun en fragiel te zijn, met lang haar en kleren die zo uit de kast van een ander meisje hadden kunnen komen. Ze voldeed hier niet aan, ze paste niet in hun idee van het ideale meisje en dus was ze niet goed. Ze werd gereduceerd tot een object dat belachelijk kon worden gemaakt. Haar spieren waren te groot – groter dan dat van eigenlijk alle jongens in de klas. Haar gedrag te direct en te aanwezig. Ze vormde een bedreiging voor hun mannelijkheid. Stel je eens voor dat je dit als 16 jarig meisje mee maakt..

We zouden sterkte bij meisjes moeten stimuleren. Fysieke sterkte, verbale sterkte, psychologische sterkte. Wat maakt het uit dat jongens dat vervelend vinden. We leven in een wereld waarin ze daar maar mee zullen moeten dealen, want wat zij vinden is niet belangrijker dan wat wij meisjes vinden.

En wij meisjes waren trots op onze vechter, we waren er trots op dat ze altijd zo hard werkte, dat ze zo goed was in iets en dat ze het zo leuk vond om te doen. Fietsen in het donker met haar was nooit een probleem; als we werden aangevallen zou zij ons redden. En haar signature lach zou stralen terwijl ze dat deed.

Delen: