Waarom ik ZZP’er werd

Omdat het soms goed is mezelf daar weer even aan te herinneren. 


Ik wil schrijven

Tot aan mijn tiende wilde ik juf, zangeres en actrice worden. Niet hele geïnspireerde ambities (behalve juf zijn, dat is een nobel doel). Na mijn tiende veranderde dat al snel. Rond die tijd maakte ik samen met een vriendinnetje een dorpskrant met de meest nietszeggende nieuwtjes. We schreven het krantje met de hand, afhankelijk van de vraag. We maakten zo’n vijf stuks (nogmaals: met de hand).

Ik schreef blogs, pende hele dagboeken vol en nam elke vakantie een schrijfblok mee in de hoop dat ik daar mijn debuutboek in zou schrijven (ook weer met hand dus ja).

Ik begon boeken te schrijven op mijn computer en maakte er zelfs één helemaal af. Die stuurde ik naar uitgevers, waarop de ene na de andere afwijzing volgde. Toch: een best goede prestatie voor een vijftienjarige.

Ik wilde schrijver worden, maar merkte ook dat ik het wel moeilijk vond een héél boek te schrijven. Het vooruitzicht meerdere keren door dat proces te moeten gaan, stond me wat tegen. Dus misschien waren kortere verhalen een beter idee? Want schrijven, was me inmiddels wel duidelijk, was wat ik wilde. Ik besloot dat ik journalist wilde worden.

In de derde klas moesten we mensen op laten schrijven welk beroep ze bij mij vonden passen. Iedereen schreef bij mij op dat ik bij een tienertijdschrift moest gaan werken (CosmoGirl! ElleGirl, etc.). Daar was ik het natuurlijk helemaal mee eens.

Toen ik vervolgens op ál mijn schrijfopdrachten (een geschiedenis van mijn oma, een tijdschrift, een geschiedenis van mijn overgrootoma) negens en tienen haalde, was het toch wel echt helemaal duidelijk.

Inmiddels weet ik eigenlijk niet wat ik anders zou kunnen doen dan schrijven. Het idee van een héél boek schrijven staat me niet meer tegen, de tienertijdschriften (en die voor iets oudere vrouwen) staan nog steeds hoog op mijn lijstje en inmiddels heb ik er nog voor gestudeerd ook. Schrijven is één van de weinige dingen waar ik 100 procent zeker over ben.

En schrijven kan nou eenmaal het beste als ZZP’er (al helemaal als je per se in Groningen wil wonen, zoals ik).

Ik wil een afwisselende werkweek

Met schrijven wil ik dus mijn geld verdienen, maar ik wil ook dat elke dag wat anders brengt. En als ZZP’er heb je dat natuurlijk bijna helemaal zelf in de hand. De ene dag doe ik redactiewerk, dan ben ik bezig met social media, doe ik een intense brainstorm sessie voor nieuwe ideeën of ben ik de hele dag aan het schrijven.

En ik bedenk zelf wanneer ik dat allemaal doe. Ik verveel me in elk geval eigenlijk nooit.

Ik wil niet van 9 tot 5 op een kantoor zitten

Tijdens mijn stage besefte ik dat het werk heel leuk was, maar dat ik het verplicht op een redactie zitten niet per se de meest effectieve dagbesteding vond. Het is nou eenmaal zo dat je niet altijd binnen die vaste uren op je productiefst bent, al helemaal niet als het bijvoorbeeld 30 graden is en je wegsmelt in het zolderkantoor waar amper verkoeling te vinden is. Dan kan het een betere optie zijn in de ochtend en in de avond te werken.

Maar nog los daarvan: als je niet vast zit aan die tijden kun je tenminste luisteren naar jezelf en de momenten dat je productief bent. Als je het goed kan gebruiken om midden op de dag te sporten of een wandeling te maken, dan kan dat. Om er daarna weer fris tegenaan te kunnen. Eventueel op een terrasje of in de tuin, om dat eerdergenoemde wegsmelten op een zolderkantoor te voorkomen.

Ik wil met veel verschillende mensen en media werken

Elke chef, mede-journalist, redacteur of wat dan ook heeft andere specialisaties, interesses en ideeën wat bij zijn of haar medium past. Zoals ik al schreef kun je als freelancer – in het meest ideale geval – profiteren van al die verschillende visies en al je verschillende ideeën kwijt binnen die visies.

Zo zit ik dus nooit vast aan de specifieke richting waar alle artikelen van een medium in moeten passen. Het is niet alsof ik elk medium afga met een idee totdat ik een heb gevonden waar dat idee bij past. Nee, ik kijk per medium wat er bij past. Of als ik een idee heb bedenk ik bij welk medium dat goed zou passen. En ik bedenk natuurlijk waar ik graag voor wil schrijven.

Tijdens mijn studie en stage had ik er weleens last van dat ik een goed idee had maar dat ik daar toch beter ergens anders mee naartoe kon gaan, terwijl dat op dat moment niet kon. Dat is nu opgelost.

Ik wilde mijn eigen kantoortje inrichten

Erg belangrijk. Iets met een Pinterest waardige home office, hashtag interiorgoals. Want alleen in een optimale omgeving doe je optimaal werk.

Ik wil een Baas zijn #girlboss

Er is toch eigenlijk niks beter dan complete autonomie te hebben, te werken zonder een baas die je constant in de gaten houdt en collega’s waarmee je bij het koffie- en thee apparaat binnen 5 minuten alle koetjes en kalfjes wel mee hebt besproken? Oké, zo erg is een ‘normale’ baan ook weer niet, maar dat ik alles zelf kan bepalen en mijn eigen tijd in kan delen, is wel erg fijn. Ik kan zelf keuzes maken over de richting die ik in wil gaan met mijn eenvrouwsbedrijf, waar ik voor wil werken en over welke onderwerpen ik wil schrijven.

Het enige waar ik afhankelijk van ben, zijn de reacties en de goedkeuring van de chefs waar ik bij pitch. En als het uiteindelijk allemaal toch niet lukt (waar ik niet vanuit ga), heb ik altijd nog de optie om het roer helemaal om te gooien. Want hoe snel ik de tijd zelf soms ook vind gaan, ik krijg elke week wel een keer te horen hoe jong ik nog ben. Ik heb dus nog alle tijd voor fouten, maar vooral voor heel veel succes.

Delen: