Waarom ik Hilversum weer verlaat om terug te gaan naar Groningen

Voor journalisten is de Randstad het middelpunt van het universum. Hier gebeuren alle dingen die het waard zijn om over te schrijven, hier is al het werk en hier zijn alle interessante mensen.

Tenminste, dat lijkt de algemene overtuiging te zijn. Nu ik bijna een jaar in Hilversum woon en op verschillende redacties heb rondgelopen, durf ik met vrij veel zekerheid te zeggen dat het als een vreemde zet wordt gezien als je als journalist weer vertrekt uit de Randstad.

En toch doe ik het. Ik heb het gedaan, wonen in Hilversum, in het middelpunt van het universum. Maar ik kan niet wachten om weer terug te gaan naar Groningen – waar wat mij betreft het echt goede leven is.

In de Randstad zitten alle media waardoor ik wel eens bang ben dat ik mezelf in de vingers snijd op carrière gebied door weer terug te gaan naar Groningen. Maar dan herinner ik me weer hoeveel gelukkiger ik ben in de jongste stad van Nederland. En werkt niet iedereen een stuk beter als ze ook gelukkig zijn?

Dat is mijn simpele, persoonlijke reden om te verhuizen. Ik voel dat dit is wat ik wil en nu ik een jaar ergens anders heb gewoond vind ik ook dat ik dit goed kan onderbouwen (“je weet pas echt wat je mist als je er niet meer woont”).

Maar daarnaast ben ik van mening dat het de mediawereld goed zou doen als het perspectief wat zou worden verbreed, buiten de Randstad. Een extra journalist in Groningen kan écht geen kwaad.

Op de redactie van een niet nader te noemen krant hoorde ik het volgende gesprek (oké, de citaten zullen niet volledig kloppen, maar de strekking zeker wel):

“Ja dat is een evenement waar alle toonaangevende mensen uit Groningen op af komen.”

“Aah, een evenement met twee mensen dus.”

Want zoals gezegd: alle interessante mensen wonen in de Randstad.

En een ander gesprek op diezelfde redactie nadat ik vertelde dat ik op zoek was naar een huis in Groningen:

“Oh ja, in Groningen kun je ook prima journalist zijn.”

“Ja, daar gebeurt ook genoeg om over te schrijven. Zoals aardbevingen.”

Want als ik in Groningen woon kan ik alleen schrijven over dingen die in Groningen gebeuren zoals Amsterdamse journalisten alleen over Amsterdam kunnen schrijven.

Nou wil ik niet zeggen dat er niet genoeg over Groningen wordt geschreven, maar de neerbuigende  toon zowel voor als achter de schermen mag wel wat minder. Dat lijkt de correspondent Noord-Nederlands van de Volkskrant trouwens ook te vinden in dit stuk. (correspondent Noord-Nederland.. Is er ook een correspondent Randstad? Nee.)

Ik loop nu het gevaar gefrustreerd te klinken omdat mijn lieve Groningen zoveel onrecht wordt aangedaan. Maar hoort de Nederlandse media er niet te zijn voor alle Nederlanders? En is het dan niet heel slecht als die landelijke media stiekem neerkijken op het Noorden simpel en alleen omdat ze zelf lekker veilig in hun Randstedelijke bubbeltje zitten.

Ik ben zelf in heel veel grote en niet zo grote Nederlandse steden geweest, de iets langere reis hield me nooit tegen. Hoe raar is het dat ik zoveel Amsterdammers tegenkwam die moesten toegeven nog nooit in Groningen waren geweest (of “misschien wel eens als kind”). Als je er de (financiële) middelen niet voor had: oké. Maar als je het niet deed omdat alles wat je nodig hebt toch wel in Amsterdam is dan gaat er toch iets fout.

Dus bij deze: hoe mooi zou het zijn als er een landelijk medium ergens ánders in het land zou zitten – in Groningen, Enschede, Maastricht. Misschien dat schrijven en denken vanuit een Randstedelijk perspectief (bewust of onbewust) dan niet meer de standaard zal zijn. Want neerbuigende opmerkingen maken over andere delen van het land, daar help je helemaal niemand mee. Zélfs niet als je het niet in de krant zet.

Delen: