Nee, ik lach niet op commando

Er is genoeg om om te lachen, maar commando’s om te gaan lachen horen daar niet bij.

Het was een koude dag. Ik had net Grote Boodschappen gehaald. Ik had een te kleine tas mee en al die boodschappen zorgden ervoor dat het arme ding bijna uitscheurde. In plaats van hem bij de hengsels vast te houden hield ik de hele tas in mijn armen. Kleine druppeltjes begonnen uit de lucht te vallen. Een man van middelbare leeftijd met een groezelige baard en versleten kleren fietste langs; “Niet vergeten te lachen!” riep hij.

Dit was niet de eerste keer dat iemand meende het recht te hebben dit tegen mij te zeggen. En ik ben ook zeker niet de enige die last heeft van bemoeienissen zoals dit. Maar mijn lotgenoten zijn wel allemaal vrouwen. Jongens en mannen wordt nooit verteld dat ze hun mondhoeken omhoog moet trekken. Het boeit maar heel weinig mensen of een gemiddelde man er wel een beetje aantrekkelijk en toegankelijk uitziet terwijl hij zijn boodschappen met moeite naar zijn huis probeert te verplaatsen.

Meisjes en vrouwen moeten er blijkbaar altijd op hun best uitzien en daarbij hoort een glimlach. Resting Bitch Face is niet voor niks een vrouwelijke uitdrukking en make-up helpt – vooral – vrouwen niet voor niks om er toegankelijker uit te zien. Als vrouwen er een keer niet toegankelijk en intens gelukkig uitzien, moet dit ze worden verteld. Want waarom zou je niet lachen terwijl je armen trillen van de inspanning en je haar langzaam nat langs je gezicht begint te hangen?

Als je als vrouw een keer niet lacht, wordt je er snel van verweten chagrijnig, verdrietig of te serieus te zijn. En dat mag niet, we moeten altijd gelukkig zijn. Of er in elk geval gelukkig uit zien, want stel je voor dat iemand anders naar ons moet kijken en zich niet fijn zou voelen door het gebrek aan omhoogstaande mondhoeken en ontblote tanden.

Het is mij zelfs door docenten verteld! En ik maar denken dat mijn luisterende, nadenkende en geïnteresseerde blik passend was. Het zou raar zijn geweest als ik toen, met die gevoelens door mijn lichaam gierend, een grote glimlach op mijn gezicht had gehad.

Dus hoe vaak mij ook door willekeurige voorbijgangers, verre familieleden, studiegenoten en oud-vrienden wordt verteld dat ik moet lachen: ik ga het lekker niet doen. Ik lach wanneer ik dat wil. Ik lach wanneer ik mezelf weer eens betrap op een hilarische gedachte die niemand anders grappig zal vinden. Ik lach wanneer ik gelukkig ben door de dingen die om me heen gebeuren; fijne middagen met familie, het ontdekken van een nieuwe stad of plek. Ik lach wanneer iemand iets zegt of als er iets gebeurt wat een lach waard is.

Er is genoeg om om te lachen, maar commando’s om te gaan lachen horen daar niet bij.

 

Delen: