Laten we het nog even over Hilary Duff hebben

Dit is een ode aan het blijven volgen van je jeugdidool.

Er zijn twee Hil(l)ary’s in de wereld die een grote impact hebben gehad op het leven van veel vrouwen die nu rond de twintig/dertig zijn. De ene Hillary heeft een dubbel l in haar naam en is politicus. Ze was bijna de eerste vrouwelijke president van de VS, een grote hoop voor veel van ons. De andere Hilary heeft maar één l en over haar wil ik het graag hebben.

Ze mag het dan wel niet hebben opgenomen tegen een oranje man met een raar kapsel en een vreemde mond waar verschrikkelijke dingen uitkomen, maar Hilary Duff was wel het meisje waar wij tussen ons 10e en 16e vol ontzag tegen op konden kijken.

Inmiddels is ze wat in de vergetelheid geraakt. Als je haar naam nu noemt in een willekeurig groepje vrouwelijke millennials zie je een heleboel ogen vol nostalgie oplichten. Dan hoor je zinnen als “O ik was altijd zó’n fan van haar” en “Zij was zo cool!”. Maar niemand heeft het over hoeveel fan ze nú nog van haar zijn.

Nou kan dat komen doordat mensen over het algemeen op deze leeftijd niet meer echt “fan” zijn van beroemde mensen. Waarschijnlijk, maar het komt ook doordat Hilary Duff het perfecte tieneridool was. Ze was de belichaming van de dromen die veel van ons hadden. Ze was cool, had haar eigen televisieserie, was een stijlicoon en ze was beroemd.

Maar wat er nou echt voor zorgt dat ze een speciaal plekje verdiend in de harten van vrouwelijke twintigers, is juist dat het daar ook wel een beetje bij bleef. Ze was een kindsterretje, maar belandde daarna niet in de goot, verslaafd aan drugs en de neiging om met een ondefinieerbaar accent te praten. Haar hoogtepunt was tijdens haar Lizzie McQuire periode en net daarna, en dat is prima.

Want daarna werd ze normaal, maar wel normaal op een manier die onbereikbaar is voor anderen – met haar perfecte zoontje, afgetrainde lichaam en genoeg geld om een pauze van acht jaar in te lassen.

En nog steeds (na die pauze) werkt ze aan geweldige dingen: met name de serie Younger. Die serie – van Darren Starr, die ook aan Sex and the City werkte – is objectief gezien ontzettend vermakelijk. Helemaal niet ingewikkeld, geen hoogstaand artistiek meesterwerkje, maar wel een geweldige manier om je eigen leven even achter je te laten en je te verliezen in ongecompliceerd vermaak.

En dat is waar Hilary altijd al voor heeft gestaan. Ze was altijd al een fijne manier om dingen te ontvluchten. Door de nostalgie die aan haar hangt en altijd aan haar zal blijven hangen – want Lizzie en A Cinderella Story is waar Hilary het meest om bekend staat – blijft ze een vluchtroute. Een positieve vluchtroute. Terug naar dat gevoel dat je had als veertienjarige, met posters uit de Hitkrant aan de muur en echte cd’s in je speciale cd-rekje.

Dus dit is een ode aan het blijven volgen van je jeugdidool, al helemaal als dat Hilary Duff was.

Delen: