7 manieren waarop tinnitus mijn leven beïnvloedt

Ik zie niet in waarom je een toekomst met oorsuizen zou riskeren voor een paar feestjes en wat knallende bassen.

Een van de belangrijkste dingen die je leert als je  verhalen, columns, artikelen (of eigenlijk elke vorm van kunst met woorden) gaat schrijven is show don’t tell. Elke schrijver kent dit en weet het. Neem je lezer mee in de sfeer van een ruimte, in plaats van recht toe recht aan zeggen dat je hoofdpersoon in een krot is beland.

Show don’t tell is wat ik nu al meerdere keren heb geprobeerd als het gaat om stukken over tinnitus. Ik heb geprobeerd te beschrijven hoe erg het is om constant een piep in je oor te hebben en mensen ervan te overtuigen dat ze dat écht niet willen. Volgens mij is dat beschrijven goed gelukt. Maar dat overtuigen? Ja, in sommige gevallen wel. Maar nog steeds zijn er genoeg mensen om mij heen (echt heel dicht om mij heen, ín mijn personal space) die praten over  het ‘vernietigen’ van hun trommelvliezen als ze weer eens met hele harde muziek in de auto door stad en ommeland hebben gereden. Dit doen ze in mijn bijzijn.

Ben ik niet duidelijk genoeg in mijn geschreven en gesproken woorden over gehoorschade en oorsuizen? Of zijn de mensen waar ik het over heb te dom om te luisteren? Zitten ze te diep in het patriarchaat om de boodschap van een jonge vrouw serieus te willen nemen?

Waarschijnlijk dat laatste.

Maar toch ga ik het nog eens proberen, vandaag ga ik vertellen in plaats van beschrijven. Recht toe recht aan, een lijstje met redenen waarom het zo shit is om een constante piep in je oren te hebben.

  1. Ik kan eigenlijk geen muziek/fims/series kijken met oordopjes in

Als ik te lang oordopjes gebruik, gaan mijn oren pijn doen, krijg ik last van steken en lijkt mijn piep harder te worden. Ik overweeg nu om een koptelefoon te kopen, maar die dingen nemen veel meer ruimte in en maken je haar plat. Bovendien weet ik niet zeker of het er beter van wordt.

Muziek luisteren via oordopjes is voor veel mensen belangrijk. Dat weet ik, omdat er in het openbaar altijd wel iemand om me heen oordopjes in heeft. Als jij ook bij die groep hoort: geloof me, dat wil je blijven doen zonder dat het pijn doet.

  1. Op het station (vooral Amsterdam CS) moet ik altijd dealen met het harde gepiep van remmende treinen

Het is moeilijk te beschrijven wat er zo vervelend is aan dat geluid, maar ik krijg altijd een onbedwingbare neiging mijn hoofd af te wenden of van het perron af te vluchten. Maar dat kan niet, want ik moet zo in de trein stappen om naar de stilte van mijn eigen huis te kunnen gaan.

  1. Ik word altijd boos als ik andere mensen via hun oordopjes naar harde muziek hoor luisteren

Als er bijvoorbeeld in de trein achter of naast mij iemand zit en ik kan woord voor woord of bas voor bas meeluisteren met zijn of haar muziek (en dat is vaker zo dan je denkt) dan zit ik mezelf al helemaal op te vreten. Dan ga ik hard zitten zuchten (wat ze toch niet horen, want muziek) en de hele tijd hun kant op kijken.  En dat is stom want ik wil veel liever mijn tijd besteden aan me boos maken over het patriarchaat dan over dit.

  1. Ik voel me schuldig als ik de muziek in de auto zachter wil zetten

Toen vriend Niels en ik deze zomer aan het roadtrippen waren in Tsjechië hadden we altijd wel muziek aan in de auto. Maar vaak stond het te hard voor mij en wilde ik het zachter. Het deed pijn en mijn piep werd er harder van. Ik voelde me dan schuldig omdat Niels vond dat de muziek te zacht stond. Dit is een moeilijke situatie, maar uiteindelijk heb ik toch geen enkele reden om me schuldig te voelen. Ik kan er niks aan doen dat ik tinnitus heb en mijn oren wat minder aankunnen. En wat is er nou belangrijker: het behouden van mijn (en eigenlijk ook zijn) gehoor of zijn luistergenot dat wel heel afhankelijk is van een hoog volume?

  1. Als ik niet kan slapen is mijn piep er altijd om me gezelschap te houden

Geen moment op de dag zo stil als het moment vlak voordat je in slaap valt. Niet in mijn geval dus. Met tinnitus zal het nooit meer stil zijn. Ik heb het al eens geschreven, maar doe het gewoon nog eens: oorsuizen zijn het meest aanwezig als de rest van de wereld stil is.

  1. Ik hou niet meer van feestjes en blijf liever thuis

Dit komt wellicht niet alleen door mijn tinnitus, maar op feestjes is harde muziek en praat iedereen door elkaar. Hoe meer iedereen heeft gedronken, hoe harder ze gaan praten, wat het nog moeilijker maakt om alles te volgen. Wat mij ook op mijn laatste punt brengt.

  1. Het blijft niet bij alleen een piep in je oor

Dat ik tinnitus heb, betekent ook dat ik minder goed gehoor heb – zo voelt het tenminste. Toen ik 5 jaar geleden in het ziekenhuis was, kreeg ik ook een gehoortest. De resultaten waren hartstikke goed, maar ik weet niet of dat nog steeds zo is. Het voelt alsof mijn gehoor achteruit is gegaan. In een groep kan ik me maar moeilijk focussen op een gesprek met één van de aanwezige personen. En ik kan al helemaal niet meedoen als de hele groep zich laat horen in het gesprek. Ik kan ook niet telefoneren als er om me heen andere mensen praten. Niet zo handig als journalist op een drukke redactie. Gelukkig werk ik thuis.

Verder moet ik elke twee maanden naar de huisarts om mijn oren schoon te laten maken, heb ik vaak jeuk in mijn oren (en daar kun je dus niet krabben!) en kan ik niet onder water omdat mijn oren dan verstopt raken.

Het kan ook leiden tot mentale problemen. Zo zijn er al meerdere mensen die zelfmoord hebben gepleegd, moesten stoppen met hun werk of depressief werden. Ik ben zo blij dat ik van dit alles geen last heb, maar sluit niet uit dat ik er bijvoorbeeld op mijn 50e, als ik er 32 jaar last van heb, niet meer zo makkelijk mee om ga.

Ik zie niet in waarom je een toekomst zoals dat zou riskeren voor een paar feestjes en wat knallende bassen.

Delen: